بالاخره این ذهن آشپز، غذای باب طبع روح ما رو پخت، و گذاشت جلوی پیرمرده تنهایی که روی صندلی راحتیش تاب میخوره و با صورت هزارچینش در حالی که تویه دستش نوشیدنیه، داره به غروب خورشید نگاه میکنه.و تنها دوستش سگ هاسکی چشم آبیه که اسمش نیکه و پایین پاش خوابیده... و تو ای غروب وحشی روزهای تنهایی کی افول خوا...

کاش آدم بیخیال تری خلق شده بودم، آنگاه در بین هیاهوی خیابان غزل میساختمت.

"امروز وقتی برای شانه کردن موهایم به سراغ آینه رفتم، موهای سپید بیشتری را دیدم که در بین درازی شب موهایم، ستاره وار چشمک میزدند."اما نیک اونا نمیدونن یه تار موی سفید، فقط یه تار سفید نیست. یعنی ملالت از گردش بیخود ایام، یعنی ای طفل بی سنگ صبور این تویی که هر بهار ، زردتر میبالی و بالا بلاتر میشوی؟!!...

خونابه های چشم، بارقه های یأس و شراره های ترس، بزم خوبیست برقص. (از یادداشت های عنکبوت مغموم گوشه ی اتاقم)

Hola، Buenas noches سلام، عصر بخیر امروز دست در دست پاییز از خیابان های عاشقی گذر میکردم و به درخت های عاشق رنگ پریده از عشق سلام میکردم، امروز شانه به شانه با باد رقص میکردم و همراه با اهنگ زیبای < غمگین نباش> که از دل چرخش پر از شادی زندگی نواخته میشد کلی خندیدم. من بودم و باد و درختان و پادشاه فص...

هیییییییس سکوت... امشب خونمون سیل اومده ف میخواد ارومم کنه ولی نمیتونه م ساکت شده و ناراحته چقدر بوی سیگار گرفتم و ندایی که به من می گوید : ”گر چه شب تاریک است دل قوی دار ، سحر نزدیک

وای از این همه استیصال و درد

عجب بالا و پایین داره دنیا...

باز باران بی ترانه باز باران با تمام بی کسیهای شبانه میخورد بر مرد تنها میچکد بر فرش خانه باز میآید صدای چک چک غم باز ماتم من به پشت شیشه تنهایی افتاده نمیدانم، نمیفهمم کجای قطرههای بی کسی زیباست؟ (کارو)

سلام دوستان این موزیک خیلی زیبا رو حتما گوش کنید. (کسایی که اهل موسیقی هستن حس زیبای آرشه کشی رو در این کلیپ میبینن)

ناشناخته عزیز سلام دیری نپایید که نبودنت را با بند بند وجودم احساس کردم و یافتم که خلات مرا به مرز جنون میکشاند.که من تمام احساساتم را برای تو سیاهه میکردم... و آه که اگر نباشی، سکوتی آبستن طغیان از تو...

ناشناخته عزیزچه حجم بزرگی از تهی بودن دارم...احساس میکنم در فراسوی سرنوشت پوچم رازی نهفتست... به کجا خواهم رفت؟به چه تبدیل خواهم شد؟ یا فقط احساس متفاوت بودن دارم؟احساس خاص بودن؟ پس چرا در مواجه با روزمرگی ها همان واکنش عوام را دارم؟مگر نه اینکه تفاوت ما را از آنچه دیگران بدان مقیدند، متمایض میکند؟ ...